Αν το σκάκι ήταν βιντεοπαιχνίδι GTA
Αν το σκάκι ήταν βιντεοπαιχνίδι: ένας κόσμος όπου ένα λάθος σημαίνει ήττα ολόκληρου του στρατού
Ένα παιχνίδι που η ανθρωπότητα παίζει εδώ και αιώνες
Τα σύγχρονα βιντεοπαιχνίδια προσπαθούν να δώσουν στους παίκτες τα πάντα ταυτόχρονα.
Open world.
Ανάπτυξη χαρακτήρα.
PvP μάχες.
Τακτικές συγκρούσεις.
Κλάσεις ηρώων.
Συστήματα κατάταξης.
E-sports.
Skins.
Στρατηγική.
Ψυχολογικός πόλεμος.
Όμως υπάρχει μια παράξενη λεπτομέρεια.
Το σκάκι τα είχε εφεύρει όλα αυτά πολύ πριν εμφανιστούν οι υπολογιστές.
Και αν κοιτάξει κανείς το παιχνίδι από άλλη οπτική, γίνεται σχεδόν προφανές:
το σκάκι είναι ήδη ένα πλήρες βιντεοπαιχνίδι.
Και μάλιστα ένα από τα πιο σύνθετα και αμείλικτα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Το σκάκι θα ήταν hardcore στρατηγική χωρίς περιθώριο λάθους
Τα περισσότερα σύγχρονα παιχνίδια επιτρέπουν στους παίκτες να διορθώσουν τις συνέπειες μιας ήττας.
Μπορείς:
- να φορτώσεις ένα save·
- να αναγεννηθείς·
- να αγοράσεις αναβάθμιση·
- να ανεβάσεις επίπεδο τον χαρακτήρα·
- να αρχίσεις από την αρχή.
Το σκάκι λειτουργεί διαφορετικά.
Εδώ το λάθος δεν εξαφανίζεται.
Μένει για πάντα στη σκακιέρα.
Μία λανθασμένη κίνηση μπορεί να καταστρέφει αργά μια θέση για ακόμη 20 κινήσεις.
Ακριβώς γι’ αυτό το σκάκι θα ήταν ένα από τα πιο σκληρά παιχνίδια στρατηγικής στον κόσμο.
Χωρίς autosaves.
Χωρίς pay-to-win.
Χωρίς τυχαία τύχη.
Μόνο νοημοσύνη απέναντι σε νοημοσύνη.
Κάθε κομμάτι θα είχε τη δική του κλάση χαρακτήρα
Αν φανταστούμε το σκάκι ως πλήρες βιντεοπαιχνίδι,
τα κομμάτια του θα έμοιαζαν ήδη με ξεχωριστές playable classes.
Ο βασιλιάς — ο κύριος χαρακτήρας
Αργός.
Ευάλωτος.
Όμως η επιβίωσή του καθορίζει την τύχη ολόκληρης της παρτίδας.
Ένας τυπικός ήρωας στρατηγικής που πρέπει να προστατευτεί με κάθε κόστος.
Η βασίλισσα — θρυλικός χαρακτήρας max level
Το πιο επικίνδυνο κομμάτι στον χάρτη.
Υψηλή κινητικότητα.
Τεράστια δύναμη.
Ικανότητα επίθεσης σχεδόν από οποιοδήποτε σημείο.
Οι παίκτες θα έχτιζαν ολόκληρες τακτικές γύρω της.
Οι ίπποι — assassins και χαρακτήρες χάους
Σπάνε κάθε κανόνα κίνησης.
Πηδούν πάνω από κομμάτια.
Εμφανίζονται σε απρόσμενα σημεία.
Δημιουργούν παγίδες.
Οι περισσότεροι παίκτες πιθανότατα θα αποκαλούσαν τους ίππους την πιο εκνευριστική κλάση του παιχνιδιού.
Τα πιόνια — αρχικοί χαρακτήρες με απρόσμενο δυναμικό
Αδύναμα.
Αργά.
Σχεδόν άχρηστα από μόνα τους.
Όμως τα πιόνια δίνουν στο σκάκι έναν από τους καλύτερους μηχανισμούς gameplay στην ιστορία:
τη δυνατότητα να μεταμορφωθούν σε οποιοδήποτε κομμάτι.
Στην ουσία, αυτό είναι το τέλειο σύστημα προόδου RPG.
Το σκάκι θα ήταν το τέλειο e-sport
Στην πραγματικότητα, ήδη είναι.
Αλλά αν δούμε το σκάκι ως σύγχρονο ψηφιακό παιχνίδι,
θα ταίριαζε τέλεια στη δομή των e-sports.
Έχει τα πάντα:
- σύστημα κατάταξης·
- meta·
- opening builds·
- επαγγελματική σκηνή·
- τουρνουά·
- streams·
- ψυχολογική πίεση·
- θεαματικά comebacks·
- εμβληματικούς παίκτες.
Το blitz και το bullet θυμίζουν εδώ και καιρό πραγματικές PvP μάχες ταχύτητας αντίδρασης.
Μερικές φορές μια παρτίδα διαρκεί λιγότερο από ένα λεπτό,
αλλά η ένταση είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι σε πολλά shooters.
Το σκάκι θα είχε το υψηλότερο skill ceiling στην ιστορία
Σχεδόν κάθε σύγχρονο παιχνίδι έχει ένα όριο τελειοποίησης.
Όμως το σκάκι μοιάζει σχεδόν άπειρο.
Ακόμη και οι ισχυρότεροι γκρανμέτρ του κόσμου:
- συνεχίζουν να κάνουν λάθη·
- βρίσκουν νέες ιδέες·
- μελετούν ανοίγματα για δεκαετίες·
- ανακαλύπτουν νέες έννοιες.
Αυτό ακριβώς κάνει το σκάκι μοναδικό.
Δεν μπορείς να το «τερματίσεις».
Δεν μπορείς να το μάθεις πλήρως.
Υπάρχει πάντα
ένα βαθύτερο επίπεδο κατανόησης.
Για τη βιομηχανία των παιχνιδιών, αυτό είναι σχεδόν η τέλεια φόρμουλα.
Το σκάκι θα είχε το πιο τοξικό ranked mode
Ειλικρινά,
ως βιντεοπαιχνίδι, το σκάκι πιθανότατα θα ήταν γνωστό για το εξαιρετικά πιεστικό ranked mode του.
Γιατί η ήττα εδώ πονά ιδιαίτερα.
Δεν μπορείς να κατηγορήσεις:
- κακό balancing·
- τυχαίο loot·
- lags·
- συμπαίκτες·
- bugs του χάρτη.
Αν έχασες,
σημαίνει ότι ο αντίπαλος ήταν εξυπνότερος ακριβώς εκείνη τη στιγμή.
Και αυτό κάνει το σκάκι ψυχολογικά πιο σκληρό από τα περισσότερα ανταγωνιστικά παιχνίδια.
Η gaming κοινότητα θα λάτρευε τα «patches» του σκακιού
Ας φανταστούμε
ότι το σκάκι ήταν πραγματικά live-service παιχνίδι.
Κάθε αλλαγή θα προκαλούσε θύελλα.
Για παράδειγμα:
- «Ο ίππος nerfαρίστηκε ξανά»
- «Η βασίλισσα είναι υπερβολικά δυνατή στο τρέχον meta»
- «Τα λευκά κυριαρχούν μετά το update»
- «Το γκαμπί έγινε overpowered»
- «Το φινάλε με τα μαύρα είναι broken»
Και το πιο αστείο είναι ότι
περίπου έτσι συζητά ήδη η σκακιστική κοινότητα τα σύγχρονα ανοίγματα.
Το τελικό boss στο σκάκι δεν θα ήταν η AI
Τα περισσότερα παιχνίδια τελειώνουν με νίκη απέναντι στον υπολογιστή.
Όμως στο σκάκι όλα είναι διαφορετικά.
Ο πραγματικός αντίπαλος εδώ είναι
ο άνθρωπος.
Ο χαρακτήρας του.
Ο φόβος του.
Τα νεύρα του.
Η υπερβολική αυτοπεποίθησή του.
Η κόπωσή του.
Ακριβώς γι’ αυτό ακόμη και οι ισχυρότερες μηχανές δεν κατέστρεψαν το ανθρώπινο σκάκι.
Γιατί μια πραγματική παρτίδα είναι πάντα ψυχολογικός πόλεμος.
Ίσως το σκάκι είναι το σπουδαιότερο βιντεοπαιχνίδι που δημιουργήθηκε πριν από τους υπολογιστές
Όσο περισσότερο κοιτάζεις το σκάκι μέσα από το πρίσμα της gaming βιομηχανίας,
τόσο πιο παράξενη γίνεται μια σκέψη.
Περιέχει ήδη σχεδόν όλους τους μηχανισμούς
που οι σύγχρονοι developers προσπαθούν να δημιουργήσουν εδώ και δεκαετίες.
Βάθος.
Ισορροπία.
E-sport.
Τακτική.
Πρόοδος δεξιοτήτων.
Υψηλό skill ceiling.
Απίστευτη ένταση.
Θρυλικοί παίκτες.
Παγκόσμια τουρνουά.
Δράμα.
Και όλα αυτά
σε μια σκακιέρα 64 τετραγώνων.
Ίσως η ανθρωπότητα εφηύρε το τέλειο στρατηγικό βιντεοπαιχνίδι πολύ πριν εμφανιστούν τα ίδια τα βιντεοπαιχνίδια.